Pierwsze lata koedukacyjnej "Klaudynki"

We wrześniu 1967 roku w murach V LO, której patronką była Maria Koszutska, po raz pierwszy pojawili się chłopcy. W mojej klasie IA, o rozszerzonym języku niemieckim, zasiadło 27 uczennic i 9 uczniów. W całej szkole znalazło się nieco ponad 30 chłopaków wśród ponad 700 dziewcząt. Szkoła, z żeńskiej stałą się koedukacyjna, co było także wyzwaniem dla profesorów. Bawiło nas, kiedy nasza polonistka wspaniała Pani Profesor Kotkowska, która w powojennej żeńskiej "Klaudynce" uczyła moją mamę, podczas lekcji zwracała się do pytanego ucznia "per Proszę Pana", podczas gdy do naszych koleżanek zwracała się "per ty". Trwało to kilka tygodni zanim nauczyciele oswoili się z obecnością chłopców.
Okres karnawałowych zabaw klasowych był dla chłopców lubiących tańczyć okazją do zabawy także w starszych żeńskich klasach, gdzie stanowili oni szczególną atrakcję.
Wielkim wydarzeniem była w 1967 roku wizyta Urszuli Sipińskiej, absolwentki 1965 roku, która stawała się się coraz bardziej rozpoznawalną gwiazdą polskiej piosenki, a w czerwcu 1967 roku zadebiutowała na Festiwalu w Opolu piosenką "Zapomniałam".
W latach 1968-1970 pełniłem funkcję Przewodniczącego Samorządu Szkolnego i to nauczyło mnie takiego działania, które aktualnie wykorzystuję jako radny Osiedla Stare Winogrady na rzecz mieszkańców. Wówczas największym osiągnięciem Samorządu, na mocy Statutu opracowanego wespół z dyrektorem Jerzym Grześkowiakiem, było wprowadzenie na posiedzenia Rady Pedagogicznej przedstawiciela uczniów z głosem w sprawach ocen z zachowania oraz spraw socjalnych i istotnych dla życia szkoły. Statut Samorządu V LO stał się wzorem dla innych szkół licealnych w Poznaniu. Anegdotyczną była potyczka z Radą Pedagogiczną o umożliwienie uczennicom noszenia spodni w szkole. Po prawie 2 latach, zakaz został zniesiony. Sukcesem Samorządu było także stworzenie Klubu Uczniowskiego w pomieszczeniu piwnicznym, którego wystrój zaprojektowali i wykonali sami uczniowie. Po lekcjach odbywały się tam spotkania przy muzyce odtwarzanej z płyt winylowych i pocztówek dźwiękowych, grano w bilard i gry planszowe. Duże przerwy umilała muzyka nadawana przez uczniów ze szkolnego radiowęzła. Szczególną atrakcją dla klas z rozszerzonym językiem niemieckim były wyjazdy do NRD na zasadach wymiany uczniów. W warunkach ówczesnego rygoru politycznego, wyjazdy te były większym przeżyciem niż dzisiejsze podróże po Europie i świecie.